[KHR S.Fic]_Me… Bloody rain_(80S)
posted on 22 Aug 2008 21:11 by lucent
เหอ?...
ดองมานาน... รู้สึกตะขิดตะขวงใจ
อัพฉลอง จะสอบโควตา(กว่า 3-4 รายการ)ในเดือนหน้า ด้วยฟิคนี้ค่ะ เหอะๆๆๆ
///////
///
/
Title :: Me… Bloody rain
Writer :: Lucent
Fandom :: Katekyo Hitman Reborn! [KHR]
Pairing :: 80S …(S80?)
Rate :: PG 13
--------------------------
สายธารบริสุทธิ์จากฟากฟ้า พร่างพรมลงมาเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิตบนผืนแผ่นดิน
แต่ไม่ใช่กับตัวเขา
เด็กคนนั้น...เปรียบดั่งน้ำบริสุทธิ์
แตกต่างจาก ฝนเลือด อย่างเขา...
ทั้งที่เป็น ‘วรุณ’ เหมือนกัน แต่กลับตรงข้ามกันเหลือเกิน...
--------------------------
ความพ่ายแพ้ในครั้งนั้น จนมาบัดนี้ก็ยังจดจำได้ดี
นัยน์ตาสีอ่อนสะท้อนภาพของท้องฟ้ายามเย็นที่แดงฉานราวกับเลือด และอ้างว้างราวกันสูญสิ้นทุกอย่างไป
ใช่แล้ว สูญสิ้นไปแล้ว
ศักดิ์ศรีของเขา...
‘ปกติก็ต้องช่วยสิ’
ถ้อยคำยังคงแจ่มชัดในความรู้สึก เขายังจำได้ถึงอ้อมแขนที่พยุงร่างของเขาไว้อย่างทุลักทุเล ไม่แยแสว่าตนเองจะบาดเจ็บจากฝีมือของเขาอยู่ก็ตาม
เขาเป็นผู้พ่ายแพ้ในศึกชิงแหวนครั้งนั้น ทว่าศักดิ์ศรีในฐานะนักดาบกลับถูกทำลายโดยการช่วยชีวิตของเจ้าเด็กคนนั้น
ทั้งๆ ที่ปฏิเสธการการช่วยเหลือนั่นไปแล้ว ก็ยังถูกช่วยไว้โดยอีกคนหนึ่ง
ศีรษะที่ประดับเรือนผมยาวสีเงินสะบัดไล่ความคิดไร้สาระ ร่างโปร่งเหยียดกายขึ้นเต็มความสูง เขา... ตัดสินใจแล้ว
แสงสุดท้ายของวันนี้ลับขอบฟ้าไป
พระอาทิตย์ตกดินที่ญี่ปุ่น จะสวยเหมือนที่อิตาลีไหมนะ...
--------------------------
น้ำบริสุทธิ์ ถ้าถูกเจือปนด้วยยาพิษแล้ว
ต่อให้มีน้ำมากแค่ไหน ก็ยังเป็นยาพิษอยู่ดี
และเพราะไม่ต้องการให้ต้องแปดเปื้อน จึ
งต้องหักห้ามตัวเอง ไม่เข้าไปเกี่ยวข้อง...
--------------------------
เด็กหนุ่มคนนั้น ดูท่าทางจะตกใจที่เห็นตัวเขาไม่น้อย แต่ว่าดวงหน้าหมดจดนั่นก็ยังคงประดับรอยยิ้มอ่อนโยน
ยิ้มให้เขา แต่เขารู้ รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อเขา
ร่างสูงของเด็กหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะดึงตัวเขาเข้าไปกอด อ้อมแขนแกร่งโอบรัดร่างของเขาไว้ราวกับว่ากลัวว่าตัวเขาในตอนนี้จะไม่ใช่ความจริง
“นึกว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว” ตั้งแต่ศึกชิงแหวนครั้งนั้น... ตั้งแต่ที่นายกลับไปที่อิตาลี...
เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู น้ำเสียงสั่น ทั้งร่างที่แนบชิดก็สั่นสะท้าน ศีรษะที่ซบอยู่กับไหล่ของสควอโล่เบี่ยงออกมา มือที่จับดาบนับครั้งได้ยกขึ้นไล้นวลแก้มอีกฝ่ายแผ่วเบา ก่อนจะโน้มดวงหน้าของคนเข้าใกล้ ลิ้มรสความหวานล้ำจากริมฝีปากบาง
เนิ่นนานกว่าที่จุมพิตอ่อนหวานจะถอนออก ยามาโมโตะปล่อยร่างของสควอโล่ให้เป็นอิสระ หัวเราะกลบเกลื่อนด้วยดวงหน้าขึ้นสีจัด
“เจ้าเด็กบ้า”
พูดออกไปแบบนั้นเพราะรู้สึกขบขันในท่าทางประหม่าของอีกฝ่าย สควอโล่คลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอย่างเผลอตัว
ยามาโมโตะเหลือบตาขึ้นมองนัยน์ตาคู่สีฟ้าอ่อนที่แสนคิดถึงของคนตัวสูงกว่า ที่ฉายแววอ่อนโยนอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน
สควอโล่... เดินทางข้ามครึ่งโลกมาที่ญี่ปุ่นเพื่ออะไร...
อยากจะคิดเข้าข้างตัวเอง ว่ามาที่นี่เพราะตัวเขา
ไม่ใช่มาที่นี่เพราะใครอีกคน
ไม่อาจรู้เหตุผลของคนตรงหน้า จึงทำได้แค่ยืนมองอีกฝ่ายที่บอกลา และเดินจากไป
--------------------------
ฝนเลือด... ไม่อาจหล่อเลี้ยงชีวิตใดได้
ฝนเลือด... หากโปรยปรายลงมา ก็ไม่พ้นทำลายทุกสิ่งให้พินาศ
เลือด... เมื่อผสมกับน้ำ มีแต่จะทำให้น้ำนั้นสกปรก
--------------------------
พระอาทิตย์แตะที่ขอบฟ้าอีกครั้ง เมื่อวาน...สควอโล่มองภาพแบบนี้ที่อิตาลี วันนี้...ก็มองพระอาทิตย์ดวงเดียวกัน แต่ว่าเป็นที่ญี่ปุ่น ร่างโปร่งในชุดสีดำสนิทยืนมองเงียบๆ จับจ้องแสงสว่างที่กำลังจะลับตาไป
ตัวเขาคือฝนเลือด... เด็กคนนั้นคือสายฝนบริสุทธิ์
‘วรุณ’ ที่แตกต่างกัน
ไม่อาจพร่างพรมร่วมกันใต้นภาจรัส เพราะเขาไม่คู่ควร... ฝนเลือดอย่างเขาไม่เหมาะกับนภาสีครามผืนนั้น...
แสงสีทองลับตาไปแล้ว ท้องฟ้าแปรเป็นสีดำทีละน้อย รอบกายมืดลงพร้อมกับร่างของคนคนหนึ่งที่สืบเท้าเข้ามาใกล้อย่างเงียบๆ จากทางด้านหลัง
สควอโล่หันกลับไปมอง ถึงแม้รอบกายจะสลัว แต่เขาจำนัยน์สีเลือดคู่นั้นได้ดี
มือแกร่งถูกยื่นออกมาเบื้องหน้า รอรับมือของอีกฝ่าย
“กลับได้แล้ว”
ออกคำสั่งอย่างเคยนิสัย ก่อนจะออกแรงฉุดร่างโปร่งที่ส่งมือให้ สควอโล่เซไปตามแรง
อา...นั่นสินะ เขา...สมควรจะกลับได้แล้ว
กลับไปยัง...
...นภาสีดำ
-FIN-
///////
///
/
อ่ะเหอๆๆๆๆ (ลูเซนต์โหมดบ้าคลั่ง) เปิดเผยตัวว่าแม่ยก XS (ทั้งกายและใจ)นะคะ แต่ฟิคเรื่องแรกดันแต่ง 80S ฮา~
แต่อ่านดีๆ มันก็เป็น S80 ได้นะเออ (แต่ไม่ต้องห่วง ฟิคแต่ง 80S แต่โดจินอิลูแต่ง Xs ค่ะ เหอะๆๆ)
แต่เรายังไม่ทิ้งลาย ในฐานะที่เป็นแม่ยก XS คนหนึ่ง
ถึงกลางเรื่องเราจะแต่ง 80S แต่เราก็จบแบบ XS ได้ กร๊ากกก~
=3=
edit @ 23 Aug 2008 19:30:15 by Lucent